Het einde is in zicht

Het goede nieuws is dat ik geen tweede chemoronde krijg. Het slechte nieuws is dat dit niet kan, omdat de vorige chemo mijn hartspier heeft aangetast. Die pompt nu met veel minder kracht mijn bloed rond, waardoor ik bij inspanning veel sneller vermoeid raak. Maar goed, geen nieuwe chemoronde dus. Dat betekent dat ik begin oktober – na de bestralingen waarvan ik er inmiddels al de helft heb gehad – helemaal klaar ben met alle behandelingen voor mijn driemaal negatieve tumor.

En dat is precies een half jaar na mijn diagnose begin april dit jaar. Toen zei men nog dat ik een jaar zoet zou zijn met alle behandelingen, dus dit is wel een meevaller. Op nog wat bestralingen (nog 12 nu) na, ben ik dan ineens ‘genezen’. Ja, dat zet ik tussen aanhalingstekens, want eigenlijk ben ik pas echt genezen als de kanker vijf jaar lang weg blijft. Pas daarna zijn mijn kansen gereduceerd tot ‘normaal’ en loop ik weer net zoveel risico als vrouwen die nog nooit borstkanker gehad hebben.

Ik ben natuurlijk hartstikke blij dat het einde in zicht is, maar toch ben ik bang voor een zwart gat. Ik realiseer me dat dat gek klinkt, zeker aangezien ik een paar maanden geleden nog schreef hoe graag ik mijn oude leven terug zou willen. Nu besef ik dat dat niet meer mogelijk is. De kanker heeft alles veranderd. Heeft mij veranderd. Niet in de laatste plaats omdat ik conditioneel nog lang niet de oude ben, nog steeds last heb van vermoeidheid door slecht slapen en ook nog concentratie- en geheugenproblemen aan de chemo heb overgehouden. Dus al weet ik wel wat ik wil gaan doen (verder met de studie of weer gaan werken?) dan nog kan dat niet direct fulltime.

Het afgelopen half jaar kon ik me bezighouden met alle behandelingen, en nu moet ik ineens verder. Door met mijn leven. Dit hele gebeuren loslaten en er een plekje voor vinden. Ik schrijf ‘moet’ in plaats van ‘wil’, wat al aangeeft dat ik dat idee moeilijk vind. Dat heeft te maken met het feit dat ik binnen vijf jaar weleens echt dodelijk ziek kan worden. En tuurlijk, iedereen kan ineens dodelijk ziek worden of onder een bus terechtkomen en plotseling sterven, maar niemand leeft met dat idee van sterfelijkheid in zijn achterhoofd.

Waarom zou ik dat dan wel doen? De confrontatie met mijn eigen sterfelijkheid verandert dat. Het besef dat ik misschien korter op deze wereldbol rondloop dan ik altijd dacht, verandert dat. Het idee van dodelijke uitzaaiingen is reëler dan morgen onder een bus terechtkomen.

Om die reden weet ik niet meer wat ik wil. Dingen die ik voor de diagnose belangrijk vond, lijken nu minder belangrijk. Maar ook weer niet. Lastig uit te leggen dit. Het voelt alsof ik nu andere beslissingen moet nemen, moet evalueren of ik alles waar ik mee bezig was voor de diagnose nog steeds belangrijk genoeg vind om mee door te gaan met het idee dat ik misschien binnen vijf jaar ongeneeslijk ziek kan worden in mijn achterhoofd. Maar misschien blijft de kanker ook wel weg, en word ik gewoon hartstikke oud.

Eigenlijk komt het neer op het bekende dertigersdilemma en staat het misschien wel los van de kanker: Wat vind ik echt belangrijk in het leven? Wat wil ik bereiken in het leven? Wat geeft mijn leven zin? Dat soort existentiële vragen houden mij bezig. Alle dingen die ik afgelopen jaar heb meegemaakt, maken dat dilemma er in ieder geval niet makkelijker op. Misschien moet ik niet bang zijn voor dat zwarte gat, niet zo’n haast hebben en die tijd juist gebruiken om dat dilemma op te lossen.

Advertenties

10 thoughts on “Het einde is in zicht

  1. gun jezelf te tijd, dat allereerst en dan zul je zien dat je eigenlijk als je het het minst verwacht antwoorden krijgt op al je vragen.
    x

  2. Hey daar lieve Mo, met je dertigersdillema of quarter life crisis of nasleep van de rotste periode van je leven (laten we daar even vanuit gaan) of een beetje van alledrie… Ik wil je niet ontmoedigen, geen ervaring natuurlijk met kanker, maar het dertigersdillema los je volgens mij niet zelf op. Goed nieuws: in mijn ervaring lost dat zichzelf op. Ik klink als een oude trut nu. Ik ben er ook nog niet helemaal uit. Om je even een John Lennon cliché om je oren te slingeren (vind mevrouw mamazone vast niet erg): “Life is what happens to you while you’re busy making other plans.” ❤

  3. Lastig uit te leggen dit.

    Nee hoor; ik begrijp iig precies waar je het over hebt. Heel wat kankerpatiënten worden geconfronteerd met dit soort gevoelens, dus het heeft maar zijdelings te maken met jouw leeftijd.
    Maw ik hoor hele normale geluiden en het is wat Sanne ook zegt: ‘gun jezelf de tijd’. Schrap het woord moeten zo snel mogelijk uit je woordenboek, want da’s pas ècht een vies woord. 😉

    Voorlopig heb je je handen nog vol -lichamelijk èn geestelijk- aan opknappen, dus nogmaals mijn motto: Als het niet kan gaan zoals het moet, moet het maar gaan zoals het kan.
    Een sneltreinvaart hoort daar meestal niet bij, maar dat hoeft ook niet. Pak maar een kaartje voor het boemeltje zou ik zeggen. Je ziet onderweg meer en wie weet vind je een van de antwoorden op je vragen op het allerkleinste station waar je nog nooit eerder geweest bent.

    Ik wens je van harte een goede reis in borstkankerland.

  4. Lieve Mo,
    Mooi geschreven ! en zo ook de reakties hierop .
    Natuurlijk moet je jezelf de tijd gunnen maar…..mooie plannen maken die eigenlijk niet op je pad lagen kunnen ook helend zijn. Waar ik “natuurlijk “aan denk is, ga naar Ozz……Joanne opzoeken !:) Lijkt allemaal zo makkelijk…..en…..dat is het ook !!!

    Dikke kus

  5. Hoi

    Ik heb je verhaal gelezen en ik er ben er stil van.
    Ik zie het zo, de afgelopen tijd heb je in een sneltrein gezeten.
    Uitstappen ging niet en je wist niet wanneer de trein zou stoppen.
    Hij bracht je ergens waar je eigenlijk niet wil zijn.
    Nu is het laatste station bereikt, je stapt uit maar je weet niet waar je
    nu bent.
    Stap nu in een stoptrein en je kan op elk stationnetje uitstappen.
    Kijk om je heen en bevalt het je niet, dan pak je de volgende trein.
    Voelt het goed dan blijf je wat langer en geniet van deze ervaring
    en pakt een trein later, jouw keuze.

    Garanties zijn er niet in het leven.
    Geniet van het moment.
    Het gaat zoals het gaat en het komt zoals het komt.

    Misschien vind je dit allemaal gezever maar ik hoop van harte dat dit
    gezever je een beetje helpt, of lach er anders maar hartelijk om.
    Zolang je er maar een goed gevoel bij krijgt.

    Groetjes van liesbeth

  6. Wat fijn dat jij ons zo nu en dan een kijkje in je hoofd geeft. Klinkt misschien stom, maar ik denk dat ik je wel begrijp. Kan je jezelf de tijd gunnen om niet zoveel na te denken over wat je allemaal ‘moet’, maar het gewoon te laten gebeuren? Gewoon, het leven laten gebeuren.. Wel zien waar je de komende tijd uitkomt, eerst voelen en op basis van of het al dan niet lekker voelt, je pad bepalen?

    Succes! Denk aan je xxx

  7. Ik heb er geen woorden voor, dus blijf ik maar stil maar ik weet dat ik in mijn gedachte bij jullie ben.En ik hoop dat je dat aanvaard.
    Herman

  8. Per toeval kom ik hier terecht en wat een gave foto’s heb jij op de beginpagina staan.
    Gun jezelf de tijd om dit een plaatsje te geven en misschien zal deze website een uitlaatklep zijn als je in dat donkere gat gaat vallen….gewoon doen waar jij je goed bij voelt…..suc6

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s