Oud & Nieuw

Eén jaar geleden, 5 april 2012, kreeg ik de kankerdiagnose op 28jarige leeftijd. Toen bleek ik een tumor van 3,3 centimeter in mijn borst te hebben, nu ben ik gelukkig – voor zover ik weet – kankervrij. Toen wist ik helemaal niets over borstkanker en chemotherapie, nu ben ik inmiddels een expert op dat gebied. Een jaar geleden had ik geen idee wat mij te wachten stond, nu hoop ik het nooit meer mee te hoeven maken.

Een jaar geleden dacht ik dat borstkanker prima te genezen was, nu weet ik dat het doodsoorzaak nummer 1 is onder jonge vrouwen. Toen dacht ik dat de dood ver weg was, nu weet ik dat de dood dichterbij is dan je denkt. Toen dacht ik dat het leven maakbaar was en je alles zelf in de hand hebt, nu weet ik dat je alleen controle hebt over de manier waarop je met dit soort gebeurtenissen omgaat.

Een jaar geleden was ik volop bezig met mijn toekomst, nu durf ik niet verder dan een paar maanden in de toekomst te kijken. Toen werkte ik hard om mijn ambities waar te maken, nu vind ik het hebben van ambities een luxe voor mensen die er van uitgaan een toekomst te hebben. Toen dacht ik nog oud & grijs te worden met nog een heel leven voor mij, nu heb ik geen idee hoe lang mijn leven mag gaan duren.

Een jaar geleden was ik op een naïeve manier nieuwsgierig naar hoe deze ervaring mij als persoon zou gaan veranderen, nu weet ik dat dat niet alleen op een positieve manier is. Toen had ik een heel stabiel gevoelsleven, nu ben ik niet labiel maar emotioneel wel erg flexibel met ups en downs. Toen dacht ik zonder angst door te kunnen leven na alle behandelingen, nu ben ik elke dag bang dat de kanker terugkomt. Een jaar geleden ging ik heel enthousiast en vrolijk door het leven, nu voel ik mij af en toe apathisch.

Een jaar geleden had ik onbeperkte energie, nu word ik beperkt door mijn vermoeidheid. Toen wist ik niet hoe het was om écht vermoeid te zijn (en begreep ik langdurig vermoeide mensen niet), nu weet ik niet meer hoe het is om écht fit te zijn. Toen kon ik heel goed met meerdere dingen tegelijkertijd bezig zijn, nu is dat schakelen tussen dingen enorm lastig, bijna onmogelijk. Toen kon ik heel goed het overzicht bewaren, nu ben ik een chaoot en kan ik niet meer zonder to-do lijstjes. Toen hield ik van uitdagingen en nieuwe dingen ontdekken, nu heb ik vooral behoefte aan veiligheid.

Een jaar geleden had ik hele goede en lieve vrienden, nu zijn diezelfde vrienden er gelukkig nog steeds voor mij. Toen rookte ik een pakje per dag, nu ben ik inmiddels alweer bijna 300 dagen gestopt. Toen was ik vrijgezel, nu heb ik een lieve vriend. Toen wilde ik alles altijd zelf doen, nu durf ik wel om hulp te vragen als ik dat nodig heb. Toen kon ik niet zo goed over mijn gevoelens en angsten praten, nu kan ik dat veel beter. Toen kende ik helemaal niemand met borstkanker, nu ken ik een heel veel fantastische, stoere en lieve vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt als ik.

Een jaar geleden dacht ik een jaar later wel weer de oude te zijn, nu weet ik dat mijn leven nooit meer hetzelfde wordt. Toen dacht ik na alle behandelingen de kanker achter mij te kunnen laten, nu heb ik geaccepteerd ik dat ik dat pas echt kan als ik over vier jaar nog steeds leef zonder uitzaaiingen. Toen had ik geen idee hoe frustrerend het is om te leven met grenzen en doodsangsten, nu leer ik er mee leven en pas ik mij aan.

Eén jaar geleden kwam mijn leven abrupt stil te staan, nu ben ik weer voorzichtig aan het leven, vooral in het moment. Toen, precies een jaar geleden, zat ik na de diagnose de hele dag op het terras in de zon omringd door vrienden en bier, nu geef ik een minifeestje om te vieren dat ik nog leef. Nu snap ik nog beter dat het leven gevierd moet worden, hoe kort of lang het ook mag duren.

Advertenties

7 thoughts on “Oud & Nieuw

  1. Lieve Monique, voor mij was het twee weken terug een jaar na dato en wat herken ik veel van wat je schrijft………vandaag hebben we een lotsvriendin los moeten laten dus alten we inderdaad een feest vieren omdat wij er nog steeds zijn……….Dank je wel voor je zo herkenbare blog xxx

  2. Herkenbaar Monique.Ook ik kijk niet ver meer vooruit,maar zie daardoor wel wat er allemaal nog vlak voor me ligt.Carpe Diem.Kom laat ons proosten op het leven van vandaag en op het leven wat onze lotsvriendin los moest laten.
    Knuffel!

  3. Mooi geschreven en erg herkenbaar. Las de link op facebook via Miranda Hoegen. Ben ook een lotgenote, nu bijna 4 jaar na dato. Nog steeds herkenbaar. “Emotioneel flexibel” hahaha die hou ik er in!

    Catrien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s