Die angst

Leven na kanker, is leven met een ander/nieuw bewustzijn. Er is een knop omgegaan, die niet meer terug te zetten is. Daar schreef ik al vaker over, maar ik heb het nog niet gehad over het gevolg daarvan. De angst die daardoor veroorzaakt wordt. Eigenlijk moet ik zeggen angsten, want het is er niet één. Ik ben niet alleen bang voor uitzaaiingen of om dood te gaan, ik ben bang om jong te moeten sterven en daardoor veel te moeten missen, ik ben ook bang voor symptomen van uitzaaiingen, en bang dat er elk moment iets kan gebeuren, bang dat mijn leven weer in één keer kan omslaan en alles weer verandert.

Het moeilijke er aan is, dat het nog redelijk reële angsten zijn ook. Het zou zomaar waarheid kunnen worden en dat maakt het niet makkelijker om er mee om te gaan en er mee te leven. Een lotvriendinnetje had er een hele treffende metafoor voor. Het is als zwemmen op open zee. En zo is het precies:

Er is voorlopig nog geen land in zicht te bekennen. Dat is pas te verwachten als ik vijf jaar na diagnose ben en nog leef. De komende vier jaar zal ik dus nog moeten zwemmen. Mijn hoofd boven water moeten houden. Op dit moment bevind ik mij nog op volle open zee met een sterke stroming. Ik moet mijn best doen om niet meegesleurd te worden of kopje onder te gaan. Het kost veel inspanning om te kunnen blijven zwemmen. Die angst moet ik constant onder controle proberen te houden. Dat kost veel energie, logisch dus dat ik nog veel last heb van vermoeidheid.

Een paar weken geleden ontstond er ook nog eens een hevige storm op zee, die hoge golven veroorzaakte en waarbij ik kopje onder dreigde te gaan. Toen was ik namelijk een jaar na diagnose en tegelijkertijd overleed een lotgenootje van 39, Ina, aan longuitzaaiingen anderhalf jaar na haar diagnose. Gelukkig had ik nog wat lorazepammetjes over, die zou je kunnen zien als een reddingsvest. Zo blijf ik in ieder geval drijven als ik echt even niet meer aan kan.

Het is zwaar, leven met zo’n angst. Vroeger overwon ik mijn angsten, of kon ik ze vanuit een ander perspectief weg rationaliseren, want de meeste angsten zijn nooit zo reëel als dat ze voelen. Dat gaat bijna niet met deze angsten en hoewel ik er het liefste gewoon van af wil (het is zo vermoeiend), moet ik er mee leren leven. En dat is dus niet altijd even makkelijk, maar i’m getting there. Want die sterke stroming verdwijnt soms weleens, en met momenten kan de zee even heel kalm en rustig zijn. En gelukkig is er ook genoeg afleiding te vinden. Bootjes met vrienden houden me vaak gezelschap en soms kan ik zelfs heel even met ze meeliften. De angst even vergeten.

Advertenties

2 thoughts on “Die angst

  1. Zo vreselijk herkenbaar. Ik heb wél uitzaaiingen, een heleboel. Maar die angst lijkt wel universeel. Hoe lang blijft het onder controle? Hoe lang heb ik nog? Hoe moet ik straks mijn kinderen achterlaten? Allemaal van die verschrikkelijke vragen waar geen antwoorden op zijn. Mooi geschreven, trouwens!!! Heel veel respect en sterkte van een lotgenoot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s